Ik ben Brigitte van Zijp, iedereen zegt Brie. Bij mijn klanten ziet het er van buiten prima uit. Ze staan hun mannetje op het werk, thuis loopt het en ondertussen rennen ze van half zeven ’s ochtends tot ze ’s avonds op de bank ploffen met een hoofd dat niet uit gaat.
Ik laat ze zien hoe ze in elkaar zitten. Daarna kiezen ze weer zelf.
Hoe ik daar terechtkwam? Dat begon op een bakfiets.
Ik heb vijftien jaar in het bedrijfsleven gewerkt, bij woningcorporaties. Processen verbeteren. Kijken hoe het werk er werkelijk aan toe gaat, waar het stokt, waar dingen blijven liggen en waar mensen gek worden van dubbel werk. Ik was er goed in. En ik deed het overal. Op mijn werk, thuis, bij mezelf. Alles moest een negen zijn.
Op een station liep ik de trap op en mijn hartslag schoot omhoog. Die kwam niet meer naar beneden. Ik heb er daarna een overleg mee uitgezeten en niets gezegd.
De ochtend erna bracht ik de jongens naar school. Op de terugweg was de bak leeg en kwam ik niet vooruit.
Er was niets mis met de fiets…
Thuis stortte ik in. Dat werd anderhalf jaar. Anderhalf jaar waarin ik niets moest en bijna alles opnieuw moest leren. Wat me energie gaf, wat me leegtrok en waarom ik dat verschil jarenlang niet had gevoeld.
Mijn manager had het jaren eerder al tegen me gezegd. Ik had het gehoord zoals je een compliment hoort waar je niks mee kunt.
wat mijn manager zei, jaren voordat ik het begreep
Pas tijdens dat herstel snapte ik wat hij bedoelde. Er was nooit iets kapot aan mij. Ik had alleen nooit geleerd hoe ik werk. Dat scheelt nogal. Aan iets dat kapot is ga je sleutelen. Als je weet hoe iets werkt, ga je het gebruiken.
In 2020 zat ik voor het eerst bij een opstelling. Ik kwam daar via een loopbaancoach, in de periode waarin ik zocht wat ik nu eigenlijk wilde. Ik vond het keispannend en wilde meteen als eerste. Bij de opstelling daarna mocht ik representeren en ik voelde daar zoveel dat ik het nauwelijks kon uitleggen. Die coach had één zin gezegd. “En jij kan dat ook.”
Een tijd later werd ik intern afgewezen voor een functie waar ik op had gesolliciteerd. En daar was die zin weer. Het was januari. Alle opleidingen begonnen pas na de zomer en zo lang wilde ik niet wachten. Ik koos Vidarte omdat het klopte toen ik op hun site keek. Ik heb er met niemand over gesproken en meldde me aan. Dag één zat ik op mijn plek.
wat mijn loopbaancoach zei. Had ik daar niets mee gedaan, dan zat ik hier nu niet.
Van die vijftien jaar heb ik één ding overgehouden dat ik nooit meer kwijtraak. Ik zie systemen. Waar iets vastloopt, waarom het steeds op dezelfde plek misgaat, welke stap er stiekem wordt overgeslagen, wie een verantwoordelijkheid draagt die eigenlijk niet van hem is. Vroeger keek ik zo naar werkprocessen. Nu kijk ik zo naar mensen.
Human Design kwam daarna. Dat laat zien hoe jij van nature beslist, waar je energie zit en wat je beter niet kunt forceren. Bij mij verklaarde het in één keer waarom ik jaren dingen heb staan duwen die niet te duwen waren.
Een opstelling laat zien wat je zelf niet ziet omdat je er middenin staat. In een half uur voel je wat je in een jaar praten niet te pakken krijgt. Klinkt spannend. Is het ook.
En dan het belangrijkste. We stoppen niet bij het inzicht. Je gaat het uitproberen in je gewone week, klein. Inzicht op zichzelf verandert namelijk niets. Dat weet ik uit ervaring.
Ik knik niet mee en vraag niet door tot jij het zelf zegt. Ik zeg wat ik zie. Soms is dat even schrikken. Meestal is het een opluchting, want vaak wist je het al en heeft nog nooit iemand het hardop gezegd.
Dat zien zit trouwens overal. Hangt er in een restaurant geen haakje aan de binnenkant van de wc-deur, dan geef ik dat door aan een medewerker. Even, in het voorbijgaan. Niet om te klagen, wel omdat ik het jammer vind als iets kleins blijft liggen.
Verder wordt er bij mij gelachen. Ook als het over serieuze dingen gaat. Ik geloof niet dat verandering zwaar hoeft te zijn. Mensen zeggen achteraf vaak dat ze zich sneller op hun gemak voelden dan ze hadden verwacht.
Dat kan. Ik werk dan met jou. De organisatie betaalt, verder blijft alles tussen ons. Ik heb zelf vijftien jaar binnen organisaties gewerkt, dus ik weet hoe het daar werkt.
Veel cao’s hebben trouwens een persoonlijk ontwikkelbudget waar bijna niemand aan denkt. Wil je weten of dit bij jullie kan? Mail me even.
Kennismaken is gratis, duurt maximaal een half uur en verplicht je tot niets. Het is net zo goed een moment voor jou om te voelen of ik bij je pas.